Blog Thuisfront

Mijn partner Esmeralda zei ineens uit het niets: “Waarom schrijf je niet eens wat over de beleving van hoe ik, onze kinderen en je familie jouw werk als politieagent ervaren?”

Deze vraag kwam binnen en raakte me spontaan. Ik had het alleen maar over mijzelf besefte ik. Mijn strijd, ervaringen, depressie, gevechten en zoektocht. Ik dacht ineens aan mijn politiecollega’s en hun thuisfront.

Hoe gaan mijn collega’s om met hun soms heftige ervaringen. Bespreken zij dit thuis? Hoe gaan hun partners om met de emoties van hun partner die politieagent of militair is? Wat in het ergste geval als hun partner door het werk PTSS oploopt?

Zelf hoor ik wel eens dat collega’s niets bespreken over datgene wat zij op het werk meemaken. Het gaat mijn voorstelling te boven. Natuurlijk kan ik niet oordelen of het waar is wat ze zeggen. Toch denk ik dat menig collega zich stoerder voor doen dan dat ze zijn. Ik was als jonge militair en diender namelijk ook zo.

In 2002 zat ik met een ‘burn-out’ thuis. Als een gewond vogeltje zat ik op de bank. Totdat er onverwachts twee collega’s tijdens de dienst spontaan langskwamen. Onbewust maakte ik mij groot en deed ‘popie-jopie’