Suïcide

Afgelopen zaterdag 26 september was het Wereld suïcide preventiedag. Het is helaas een zorgelijke en actuele trend dat jongeren nu eerder aan suïcide denken en helaas steeds vaker daadwerkelijk een einde aan hun leven maken.  Een zorgelijke ontwikkeling waar absoluut aandacht voor moet zijn.

In mijn pubertijd was het ver-van-mijn-bed. Gelukkig. Mijn eerste confrontatie dat zelfmoord dichtbij kwam was dat de alleenstaande buurvrouw van mijn opa en oma zichzelf aan de trap had opgehangen. Ik vond het als kind beangstigend en begreep niet waarom mensen zich dit zelf aandeden.

Tot de zomer van 1994. Liefdesverdriet zorgde voor een aanhoudende voor mij bijna ondraaglijke en onverklaarbare geestelijke pijn. Mijn vrienden begrepen er niets van. Ik ook niet. “Pat, maak je niet zo druk er zijn meer vrouwen dan kerktorens!”, hoorde ik een goeie vriend van mij zeggen. De pijn werd niet minder. Er was een moment op een herfstachtige avond in 1994 dat ik overwoog om uit het leven te stappen. Ik deed het niet maar vluchtte op andere manieren…

Het duurde enkele jaren maar de pijn werd gelukkig minder. Suïcide werd een rode draad in mijn leven. Ik ontmoette mijn partner Esmeralda. Als vierjarig meisje verloor zij haar vader, een politieagent, aan zelfmoord.

Ik was begonnen met het schrijven van mijn boek ‘Gevangen in Gevoe